Po czarnym niebie drepczą małe czarne chochliki. Nie widać ich. Czasem, starzy dobrzy ludzie, wiedzą kiedy zaczynają psocić. Znikają ludziom okulary, zawiązują sznurówki na supełki i przecinają wolframowe druciki w żarówkach, wyrzucają kluczyki z torebek i kieszeni. Ciągają kota za ogon, żeby się złościł i nie mógł spokojnie wylegiwać się przy piecu.

Czasem wydaje mi się, że te chochliki nasilają swoje harce jesienią, a zimą wprost tańczą z radości, ile udało im się nabroić. Dnie są krótkie, noce długie i zimne. Wieszaki przy drzwiach uginają się z nadmiaru kurtek, płaszczy i grubych, udzierganych przez babcie, szalików.

Mieszkam na czwartym piętrze. To bliżej nieba niż z parteru. Dlatego chochliki bywają u mnie częściej. Kot się denerwuje, pies ze złością gania ich cienie po kątach. A one psocą, psocą psocą...
Nawet dystyngowana pani sąsiadka zauważa psoty chochlików, gdy ginie jej kolejna para kluczy, a bombki w szafie tłuką się same. Nawet zegarek zaczyna chodzi w drugą stronę jak zaczarowany.

Psotne małe stworzonka, które rozsypały na niebie gwiazdy przez nieuwagę. Ukradły dla czarownicy różdżkę i pokolorowały liście na drzewach. Niedługo będą malowały kwiaty na szybach laską Dziadka Mroza.